همچو من شاد درون رفت و برون، زار آمد

در خم زلف کجش هرکه گره زد دل خویش

همچو من عاقبت و خاطر خود کرد پریش

هرکه چشم از پی آن لعل لبش داشت، کنون

همچو من کاسه ی چشمش شده غرقابه ی خون

هرکه بر گونه ی وی خواست زدن بوسه، چو من

گشت در گور و بزد بوسه بر اندام کفن