خلاصه کن ستاره را، دوباره در نگاه خود
رنگ بزن سپیده را، به ناوک سیاه خود
اشاره کن به آسمان، که بدر سینه وا کند
تبسمی به شب بزن، که روز را صدا کند
دوباره مثل هر سحر، برای غنچه ناز کن
مرا که با تو زنده ام، ز عشق بی نیاز کن
به رسم شبروان گهی، به کوچه های بی گذر
قدم گذار و نازنین، ز روی چشم ما گذر
کرشمه را روانه کن، در آن کلام بی ریا
فاصله را تمام کن، سراغ قلب ما بیا