کلماتی همه خط خورده و مغشوش و چرند

و کمی آنسو تر

دختری نیمه برهنه که به صد دوز و کلک

دم به دم می گوید

که دمی بی خبر از قاصدکان باش و بخند

                                                               چه کنم ،بی خبری عادت این مجنون نیست

                                                               راست می گوید لیک

                                                               اندر این هلهله ی رنگ و فریب

                                                              که همه بی خبرند از غم و بدبختی خویش

                                                              دم به دم ، بی خبر از قاصدکان باید زیست

همچو من شاد درون رفت و برون، زار آمد

در خم زلف کجش هرکه گره زد دل خویش

همچو من عاقبت و خاطر خود کرد پریش

هرکه چشم از پی آن لعل لبش داشت، کنون

همچو من کاسه ی چشمش شده غرقابه ی خون

هرکه بر گونه ی وی خواست زدن بوسه، چو من

گشت در گور و بزد بوسه بر اندام کفن

روزی که خدا هم استقلالی شد