لحظاتی همه از دلهره پر

کلماتی همه خط خورده و مغشوش و چرند

و کمی آنسو تر

دختری نیمه برهنه که به صد دوز و کلک

دم به دم می گوید

که دمی بی خبر از قاصدکان باش و بخند

                                                               چه کنم ،بی خبری عادت این مجنون نیست

                                                               راست می گوید لیک

                                                               اندر این هلهله ی رنگ و فریب

                                                              که همه بی خبرند از غم و بدبختی خویش

                                                              دم به دم ، بی خبر از قاصدکان باید زیست

در کمند نگهش هرکه گرفتار آمد

همچو من شاد درون رفت و برون، زار آمد

در خم زلف کجش هرکه گره زد دل خویش

همچو من عاقبت و خاطر خود کرد پریش

هرکه چشم از پی آن لعل لبش داشت، کنون

همچو من کاسه ی چشمش شده غرقابه ی خون

هرکه بر گونه ی وی خواست زدن بوسه، چو من

گشت در گور و بزد بوسه بر اندام کفن

ششم اردیبهشت 88

روزی که خدا هم استقلالی شد

ای رقص سر زلف تو آسایش این دل

وی جنبش اندام تو آرامش این دل

تا کی به دلم داغ لب سرخ تو ماند؟

یک بار شنو آه من و خواهش این دل

یک بار ببین گریه و بی تابی من را

رحمی بکن ای سنگ،به فرسایش این دل

روزی که ببینم به بر غیر نشستی

بس فتنه بخیزد ز بر آتش این دل

از اون نگاه در به در

وقتشه که دل بکنم

یه دل که بیشتر ندارم

میخوام به دریاش بزنم

 

از اون صدای پر تپش

وقتشه که دلزده شم

میخوام برم یه گوشه ای

ساکن یه غمکده شم

 

به اون سلام پر ریا

وقتشه که جواب ندم

گلهای این خرابه رو

میخوام که دیگه آب ندم

 

از اون همه نگاه یخ

وقتشه سرما زده شم

خوبی که فایده ای نداشت

من میخوام آدم بده شم

 

وقتشه که فکر نکنم

به اون لبای آتیشی

به اون که دم به دم میگفت

آهای!تو یار من میشی؟....آره عزیز دل،آره؛وقتشه بیرون بکشی

سر به زانو،دل به دریا،نزد یار

من نهادم،من زدم،من آمدم

جان عاشق،نزد جانان،جان فدا

من بدادم،من نهادم،من شدم

عشق من ،ایمان من،آن روح من

او نفهمید،او ندید،او بر درید

بر دل من،ناله ی من،جان من

او بخندید،او شنید، او سرکشید 

پسرکی که امروز 23 ساله شد

هوای لامکان دارد، دل بشکسته در سینه
هوای آن لب شیرین، هوای یار دیرینه

هوای آن سیه چشمی، که من افتادم از چشمش
از آن چشم چو دریا صاف و روشن، همچو آئینه

هوای آن دو دستی که، رها کردند دستانم
مرا بی روح و جان کردند، همچون عصر آدینه

اگر بشکست پیمان را، وگر آتش بزد جان را
وجودش را دعاگویم، ندارم ذره ای کینه

خلاصه کن ستاره را، دوباره در نگاه خود
رنگ بزن سپیده را، به ناوک سیاه خود
اشاره کن به آسمان، که بدر سینه وا کند
تبسمی به شب بزن، که روز را صدا کند
دوباره مثل هر سحر، برای غنچه ناز کن
مرا که با تو زنده ام، ز عشق بی نیاز کن
به رسم شبروان گهی، به کوچه های بی گذر
قدم گذار و نازنین، ز روی چشم ما گذر
کرشمه را روانه کن، در آن کلام بی ریا
فاصله را تمام کن، سراغ قلب ما بیا